അടച്ചു വച്ച പുസ്തകം വീണ്ടും തുറന്നിരിക്കുന്നു. "അവസാനത്തെ പ്രണയകവിത"യെഴുതി നിറുത്തിയിടത്തു നിന്നും വീണ്ടും തുടങ്ങുകയാണ്. ഒരു മരുഭൂമി പോലെ വരണ്ട മനസ്സിലേക്ക് പ്രണയത്തിന്റെ ഹരിതവര്ണ്ണങ്ങള് നിറച്ച് കടന്നു വന്ന എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവള്ക്കു വേണ്ടി എഴുതിയ വരികള് ഇവിടെ കുറിച്ചിടുന്നു. പലതും പൈങ്കിളിയായിരിക്കാം. പക്ഷെ, ഒന്നു പറയാം, ഇതു മുഴുവന് സത്യമാണ്, എന്റെ പ്രണയം പോലെ, എന്റെ ചോര പോലെയുള്ള സത്യം!!!
*********************************************************
എരിയും പകലുകള്, തുടുത്ത സായാഹ്നങ്ങള്,
ഉറക്കം ചുംബിക്കാത്ത രാത്രികള്, പുലരികള്,
നിനക്കായ് നല്കാം പെണ്ണേ ഇവയൊക്കെയും പിന്നെ,
തിരിച്ചു ചോദിക്കാതെ എന്റെയീ സ്നേഹങ്ങളും.
കരിന്തേള് കുത്തും പോലെ വേദനിക്കുമ്പോള് പോലും
പ്രണയം നിറയുന്നൊരെന്റെയീ ഹൃദയവും,
വിയര്പ്പും, ചൂടും, എന്റെ രക്തവും, സ്ഖലിതവും,
നിനക്കായ് തന്നേക്കാം ഞാന് എന്നിലെ എന്നെപ്പോലും!
*********************************************************
പ്രണയമെന്നൊരു പഴയ പുസ്തകം കീറി ഞാന് പെരുവഴിയിലെങ്ങോ കളഞ്ഞതല്ലേ,
ഇനിയുമാ താളുകള് കൂട്ടിപ്പെറുക്കി നീ പിറകേ വരുന്നതിന്നെന്തിനായി
കരയുവാനിനി വയ്യ, പിരിയുവാനിനി വയ്യ, നരകദുഃഖങ്ങള്ക്കു കൂട്ടിരിക്കാന്
പ്രണയം തുടിക്കുന്ന ചുണ്ടുകള്ക്കിനി വയ്യ തളരുവാന്, വരളുവാന്, മുറിവേല്ക്കുവാന്
അതുകൊണ്ടു പിരിയാതെയെന് കൂടെ നില്ക്കുക, പ്രണയ വൃക്ഷങ്ങള് തന് തണലേല്ക്കുക!*********************************************************
നീയുറങ്ങിക്കൊള്ക, ഞാനുണര്ന്നിരുന്നീടാം
തീവ്രമീ പ്രണയത്തിന് മധുരം സൂക്ഷിച്ചീടാം,
ഗാഢനിദ്രയില് നിന്നു നിന്റെ കണ്തുറക്കുമ്പോള്
ലോലചുംബനങ്ങളാല് നിന്നെ ഞാന് പൊതിഞ്ഞിടാം
*********************************************************
